En sånn velsigna pottethaust
førr allslags pottetbona!
Her har Vårherre slådd seg laus
og øssla med hormona.
Det myldre unna græve mett
så knapt eg tør å hakke.
Kerrspinken e, i gjennomsnett,
så stor at han kan snakke.
Og mandel’n, du store min!
han når meg halvt tel knéan.
– Eg blygest førr å ta han inn
så kjerringa får se han!
Olderdalen, bygda vår 